Koniec “Jeżycjady”
Małgorzata Musierowicz- “Imieniny”
Czas starszej córki Gabrieli- mimo bogactwa zdarzeń książka harmonizuje z charakterem głównej bohaterki Róży.
“Jak by pani zareagowała na wiadomość, że pani sąsiad to homo sapiens?” – tymi słowami rozpoczyna się dwunasty tom serii. Pytanie to padło z ust Laury Pyziak, córki Gabrieli, która wraz ze starszą siostrą Różą organizuje sondę uliczną. A to właśnie Róża wysuwa się na plan główny powieści i to jej perypetiom głównie jest książka poświęcona. Róża, zwana przez rodzinę Pyzą, jest przykładną córką, osobą odpowiedzialną, sumienną i rzetelną. Mimo charakteru który każe jej raczej pozostawać w cieniu niż wychodzić na pierwszym plan, Róża przykuwa uwagę czterech chłopców, którzy będą rywalizować o jej względy. Tą swoistą wojnę wygra Fryderyk- kolega z klasy Róży, prymus. Znów uprzedzenia i mylne pierwsze wrażenia przegrają, ustepując miejsca ciekawości poznania drugiego człowieka. W książce faktycznie miejsce mają imieniny różnych osób, które wypadają obok siebie, w małych odstępach czasowych, co umożliwia wielowątkowość tej powieści. Poznajemy różnych solenizantów, możemy obserwować i podziwiać różnice i barwność charakterów opisanych osób, czytając- oglądać przeróżne ludzkie portrety.
Małgorzata Musierowicz- “Tygrys i Róża”
Wiele buntowniczych decyzji, powrotów do bolesnej przeszłości i poszukiwania zrozumienia przez Laurę, młodszą córkę Gabrysi Borejko.
Trzynasty tom “Jeżycjady” to czas młodszej córki Gabrysi Borejko- Laury. Jest ona zupełnym przeciwieństwem siostry Róży; buntownicza i nieposłuszna, przysparza rodzinie, a zwłaszcza swojej mamie sporo zmartwień. Nie chcąc pogodzić się z brakiem ojca (zostawił Gabrysię,założył nową rodzinę) postanawia go odnaleźć. Drażni ją umowne milczenie i aura tajemniczości wokół osoby jej taty, o które dba głównie Gabriela, bojąc się bolesnych wspomnień i raniących pytań. Pewnego więc dnia Laura, zamiast iść do szkoły wsiada w pociąg do Torunia, wie bowiem że w tym mieście mieszka siostra jej ojca, Alma Pyziak. Przyjęcie bratanicy przez Almę dalekie jest od uprzejmości i Laura, nie dość że chora, musi wracać do domu upokorzona i “z pustymi rękami”- Alma nie zgadza się podać adresu brata, o który ubiegał jej gość. Spodziewając się natrafić na wyrozumiałośc i serdeczność ze strony rodziny ojca, Laura napotyka wrogość i obcość. Doświadczenie to nauczy ją innego spojrzenia na własną rodzinę, na swoich bliskich ,dotąd ranionych i odtrącanych, i każe wypowiedzieć pierwsze szczere ,,przepraszam”.
Małgorzata Musierowicz- “Kalamburka”
Wehikuł czasu- historia Mili Borejko i jej męża Ignacego, która zamiast otwierać “Jeżycjadę” umieszczona została na jej pierwotnie planowanym końcu.
Książka ta jest chyba najbardziej odmienną od pozostałych tomów serii. Musimy cofnąć się w czasie, bowiem po trzynastym tomie “Tygrys i Róża”, opowiadającym o wnuczce Mili Borejko, mamy czytać o seniorce. Dzięki “Kalamburce” zapoznajemy się z ogólnym zarysem historii życia Mili- czytamy o jej narodzinach, dzieciństwie, dorastaniu, młodości, przelotnych miłościach i przyjaźniach, dowiadujemy się kim była jej opiekunka (Mila, urodzona przed wojną, wychowywana była przez Gizelę Kalembę), w końcu- poznajemy historię miłości Ignacego i przyszłej pani Borejko. Książka ta to też barwny opis ponurej i trudnej reczywistości głównie powojennej Polski, opisane w niej zostały chociażby wydarzenia Poznańskiego Czerwca 56.Ciekawa jest też konstrukcja powieści- akcja książki zaczyna się w roku 2000, czytając dalej stopniowo cofamy się w czasie aż do roku 1935, czasu narodzin Mili. Ta specyficzna powieść miała pierwotnie zakończyć cykl, jednak autorka uległa w końcu namowom czytelników i zdecydowała się kontynuuować “Jeżycjadę”.
Tagi: bunt, decyzja, imieniny, prymus, przyszłość, seria, wehikuł czasu
