“Jeżycjada” – Małgorzata Musierowicz
Zanika sztuka czerpania przyjemności z czytania. Coraz mniej młodych ludzi sięga po książki, woląc wybrać sposób spędzania czasu, który nie zmusza nawet do najmniejszego inteletualnego wysiłku. Czy są książki które mogłyby ich zaciekawić? Seria “Jeżycjada” to propozycja głównie dla nastoletnich odbiorców- ale nie tylko.
Małgorzata Musierowicz- “Szósta klepka”
Czyli część pierwsza, która rozpoczyna całą serię i wprowadza czytelnika w atmosferę książek Małgorzaty Musierowicz.
Ten pierwszy tom, którego akcja toczy się w roku 1975 stopniowo wprowadza w klimat serii Musierowicz, ale brak mu jeszcze bezpośredniego powiązania z resztą książek. które łączyć będzie ze sobą historia rodziny Borejków. Głowną bohaterką “Szóstej klepki” jest Celestyna Żak, wydawałoby się, przeciętna, zwykła licealistka. Wychowana w ciepłej, kochającej się rodzinie, Cesia jest jednak przez nią nieświadomie wykorzystywana- sprzyja temu jej uległy charakter i silne poczucie odpowiedzialności za osoby, które kocha. Wiele zmieni się w charakterze i w życiu Cesi, kiedy pozna koleżankę z klasy- Dankę, której obieca pomoc w szkolno- ocenowych tarapatach. Musierowicz kreśli obraz dziewczyny zepchniętej w cień, trochę odsuniętej od innych i nieśmiałej, która w skrytości serca pragnie zrozumienia, przyjaźni i miłości; wydobywa z niej jej prawdziwe, ukryte piękno i pokazuje, że nawet pozornie najmniej interesujący człowiek tak naprawdę jest osobną, fascynującą historią, którą nie można się znudzić, a którą trzeba jedynie umieć odczytać.
Tagi: książki, książki dla młodzieży, licealistka, literatura, nastolatkowie, seria
John i Carol żyli wówczas na farmie w Los Gatos, zapomnieli już o kłopotach finansowych, jednak nie mogli odnaleźć szczęścia. W roku 1940 Steinbeck zakochał się w piosenkarce, Gwyndolyn Conger. Trzy lata później, po wielu miesiącach jawnej wojny doszło do separacji, a John ożenił się ze swą nową ukochaną. W tym samym roku pisarz zatrudnił się jako korespondent wojenny w New York Herald Tribune i wraz z aliantami wyjechał do północnej Afryki oraz do Włoch, gdzie w Salerno, niedaleko Neapolu zobaczył najstraszniejsze oblicze wojny. Przeżył wtedy szok, w wyniku którego przez wiele kolejnych miesięcy dręczyły go nocne koszmary przypominające dramat tamtych chwil. Po powrocie wraz z Gwyndolyn osiedlił się w Nowym Jorku, gdzie mieszkali do końca ich związku. Wielką radością Steinbecka byli dwaj ich synowie – Thom i John. Zawsze starał się być dobrym, troskliwym ojcem, nawet po gwałtownym rozstaniu z Gwyndolyn w roku 1948. Rozpad małżeństwa przypłacił depresją, z której leczył się z dala od Nowego Jorku, w domu rodziców w Pacific Grove. Leczenie depresji potrwało trochę czasu. Steinbeck musiał mieć do tego dogodne warunki, aby w spokoju wyciszyć nieco swój umysł oraz poukładać wszystkie swoje myśli. Depresja nie była łatwa dla pisarza, ale w odpowiednich warunkach, przebywając w domu rodziców, pokonał ją po jakimś czasie. Kres cierpieniom położyła nowa miłość do Elaine Scott, która -jak pisał – „Jako pierwsza wniosła w jego życie prawdziwy spokój”. Zakochani pobrali się w roku 1950. Steinbeck, wreszcie szczęśliwy, wyrażał się o Elaine z najwyższym szacunkiem, pisząc: „Jest jedyną istotą, w której obecności jestem w stanie tworzyć”. Właśnie wtedy powstawała kolejna powieść rozgrywającą się w Salinas Valley. Tym razem zainspirowała pisarza biblijna przypowieść o Kainie i Ablu. W książce zatytułowanej Na wschód od Edenu Steinbeck opisał dramatyczne dzieje rywalizacji pomiędzy dwójką braci. Na jej podstawie nakręcono film o tym samym tytule. Dzieło to przeszło do klasyki kinematografii, a Steinbeck, oraz odtwórca głównej roli – miody aktor James Dean – zyskali międzynarodową sławę. Pewnego październikowego ranka w roku 1962, John dowiedział się z telewizji, że został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Wprawdzie zawsze wyrażał dezaprobatę wobec tego wyróżnienia, które jego zdaniem odbiera pisarzowi natchnienie i zapał tworzenia, jednak w tym dniu nie krył wielkiej dumy. Ostatnie lata życia spędził u boku „Wróżki Elayne”, jak nazywał swą ukochaną żonę. Miał zamiar odtworzyć prawdziwą historię króla Artura i jego rycerzy. Niestety nie zdążył. Dwudziestego grudnia 1968 roku Steinbeck zmarł nagle na atak serca.
Carol, żona Steinbecka w końcu znalazła zatrudnienie w pobliskim Monterey, w Instytucie Badań Morskich, którym kierował przyjaciel Johna, Ed Ricketts -biolog i filozof. Pod wpływem długich rozmów z przyjacielem, Steinbeck doszedł do przekonania, że wszyscy ludzie są ze sobą powiązani i że wspólnie zmieniają obraz świata, w którym żyją, na dobre lub na złe. Obaj przyjaciele kochali naturę i zwierzęta. Wspólnie wybrali się w podróż wzdłuż wybrzeży Meksyku, po to, by tam badać morską faunę i florę. Tragiczna śmierć Eda w roku 1948 pozostawiła trwały ślad w psychice Steinbecka. W roku 1931 John poznał dwie panie związane z amerykańskim rynkiem wydawniczym – Elizabeth Otis i Mavis Macintosh. Połączyła ich prawdziwa przyjaźń, która zaowocowała również nawiązaniem kontaktów z nowymi wydawcam W ciągu zaledwie dwóch lat zmarli oboje rodzice pisarza. Po dramatycznych przeżyciach Steinbeck napisał powieść, która okazała się przełomowa dla jego kariery i wyrwała go z nędzy. Tortilla Fiat to lekka w charakterze, pełna wisielczego humoru opowieść o meksykańskich chłopach z Sali-nas Valley – beztroskich włóczęgach zwanych paisanos. Steinbeck uważał, że mało kto poważnie potraktuje opisane tam historie, lecz ku jego zdziwieniu książka, w roku 1935, trafiła nawet na listy bestsellerów. Wydanie Tortilla Fiat odbiło się głośnym echem w samej Kalifornii. i Otis i Macintosh rozpoczęły też negocjacje dotyczące sprzedaży praw autorskich do książek Steinbecka w Hollywood. Początkowo władze Monterey wyparły się istnienia paisanos, potem jednak organizowały wyprawy turystów do domniemanego miejsca ich pobytu. Prawa do ekranizacji filmu opartego na powieści Tortilla Fiat sprzedano wytwórni Paramount Pictures za cztery tysiące dolarów. W ten sposób rozpoczęła się długoletnia współpraca Steinbecka z branżą filmową, którą traktował z charakterystyczną dla siebie rezerwą. Wśród ludzi Hollywood znalazły się także postacie, które obdarzył wielką przyjaźnią, w tym wielkie sławy, na przykład aktor Spencer Trący oraz reżyser Elia Kazan. Steinbeck złapał wiatr w żagle. Pomiędzy rokiem 1936 a 1939, w kraju i za granicą, ukazały się na rynku w dużym nakładzie trzy jego kolejne powieści – Niepewna walka, Myszy i ludzie oraz Grona gniewu. Bohaterami każdej z nich byli robotnicy, z jakimi pisarz zetknął się osobiście, szczególnie bezdomni i głodni imigranci, koczujący w obozach położonych w dolinach Kalifornii. Steinbeck opisywał chciwość właścicieli ziemskich, którzy wykorzystywali tych ludzi do granic wytrzymałości, według zasady, że gdyby tylko zezwolono im na życie w normalnych ludzkich warunkach mogłoby dojść do buntu, a wszakże bez imigrantów rolnictwo w Kalifornii mogłoby przestać istnieć. W Gronach gniewu pisarz ukazał Amerykanom inny, niepopularny obraz ich ojczyzny, co wywołało sprzeciw, złość i poruszenie z jednej strony, a wyrazy uznania za odważne ujęcie tematu z drugiej. Pisarz otrzymywał setki telefonów, listów oraz telegramów.
Swym życiem oraz twórczością John Steinbeck udowodnił, że najbardziej leżą mu na sercu problemy ludzi ubogich, odrzuconych i prześladowanych. Powieści, których akcja rozgrywa się wśród biednych farmerów, robotników rolnych, rybaków, włóczęgów i lumpów zapewniły mu miejsce w czołówce pisarzy amerykańskich pierwszej połowy XX wieku.
Wiek XX i nowy XXI wiek to dość mocne zawirowania w literaturze jak i innych dziedzinach sztuki. Ogólnie obserwuje się bardzo dużo różnych nurtów, które współistnieją równolegle. Postmodernizm, dość charakterystyczny dla naszego świata także doszedł mocno do głosu. Hardy, James i Conrad to nazwiska, które wpisują się w inną bardzo ciekawą tematykę. Chodzi mianowicie o dość mocno elektryzujące teksty, które w bardzo mocnym akcencie nadawałyby się na publikacje książkowa, publikowane są na łamach czasopism. Autorzy współpracując z wieloma czasopismami i mając do dyspozycji dotarcie do ogromnej liczby osób, mogą w takowy sposób popularyzować własne autorstwo. Hardy, James i Conrad to doskonali autorzy pod względem zarówno formy jak i treści. Narracja czy dialogi to w ich wykonaniu bardzo częste nietypowe podejście, które ciekawi i wciąga. Dodatkowo dość mocna zmienność tematyczna i zawirowania w ich dziełach zmusza do poszukiwania ich tekstów. Hardy, James i Conrad to już mocno uznane osoby, a ich teksty nie przestają zadziwiać do dnia dzisiejszego. Tego typu zagadnienia są charakterystyczne także do kilku innych twórców, jednak te trzy nazwiska, a mianowicie Hardy, James i Conrad są najbardziej w tym charakterystyczne. On – zmęczony i przesycony życiem w dużej metropolii, szuka spokoju na wsi; ona z drugiej strony – zafascynowana jest wielkomiejską przeszłością męża. O twórczości Jamesa. W przeciwieństwie do twórczości Hardy’ego, w dziełach Henry Jamesa (1843-1916) nieczęsto natrafiamy na zachwyty nad pięknem krajobrazu. Dla tego pisarza natura stanowi jedynie tło dla istnienia człowieka. Być może po prostu nie związał się emocjonalnie z żadnym miejscem. Z pochodzenia Amerykanin, urodzony w zamożnej nowojorskiej rodzinie, od najmłodszych lat podróżował, przede wszystkim po Europie. Dopiero w wieku trzydziestu dwóch lat osiadł na stałe w Anglii. Szlachetne pochodzenie otworzyło mu drzwi znakomitych europejskich salonów, gdzie miał okazję wejść w środowiska kulturalnej elity starego kontynentu. Nie interesowała Jamesa „męska przygoda” w dziczy, którą z fascynacją opisywali pisarze amerykańscy, od Marka Twaina po Ernesta Hemingwaya. Głównym motywem powieści Jamesa były subtelności stosunków międzyludzkich – temat wcześniej wykorzystywany w literaturze głównie przez kobiety. Temat, który wcześniej poruszały tylko kobiety poruszył mężczyzna, co miało duży wpływ na dalszy rozwój literatury. Utwory Jamesa dawały o sobie znać przez długi czas i zostawiły duży ślad w amerykańskiej literaturze. Małżeństwo młodych okazuje się niemożliwe ze względu na pochodzenie narzeczonego. Skandal, który wybuchł wokół powieści, oraz walka jaką Hardy zmuszony był stoczyć z przeciwnikami częściowo wyczerpały energię twórczą pisarza. Od tego czasu oddał się wyłącznie poezji.