"Kto czyta książki, żyje podwójnie" – Umberto Eco

Antykwariat

Dodano w kategorii: Czytelnictwo, dnia on 20 sierpnia 2009

Antykwariat to miejsce, gdzie lubią przebywać przeważnie kolekcjonerzy książek czy innych przedmiotów, które są już niedostępne w sklepie. W Polsce antykwariatów jest bardzo wiele. Dokładniej zajmują się one przede wszystkim zakupem nieużywanych już rzeczy, następnie ich wyceną, a w późniejszym czasie – ich sprzedażą. Antykwariuszem można nazwać także Bukinistę, a więc osobę, która zajmuje się handlem gazet bądź książek w przejściach na dworcach PKP. Oferują oczywiście gazety sprzed paru lat, jednak ich działalność zawsze będzie ciszyła się dużą popularnością – bowiem któż z nas nie zechciałby zakupić gazety na dworcu, aby umilić sobie wielogodzinną podróż w pociągu? Działalność antykwariatu daje społeczeństwu możliwość doinformowania się czy przeczytania książek, których nie ma już na rynku. Czasami organizowane są aukcje, na których licytowane są wartościowe przedmioty. Aukcjonerzy przebijają ceny, licytując rzecz, której poszukiwali od lat, przez co książka czy inny przedmiot posiada wartość o wiele większą. W naszym kraju czytelnictwo nie cieszy się już taką popularnością, jak cieszyło się kiedyś. Niestety w dobie techniki, komputerów a także Internetu, idą w niepamięć. Warto wspomnieć o przeprowadzonych badaniach w 2006 roku, gdzie wyniki niestety nie były zadowalające, ponieważ po książkę sięgnęło tylko 50% Polaków. A 33% z tego wydało pieniądze na ich zakup. Niestety jesteśmy bardzo leniwi i wygodni, a zatem mając do wyboru przeczytanie książki w czasie na przykład 3 godzin, wybierzemy przeczytanie jej recenzji, albo co jeszcze ciekawe – inny sposób na spożytkowanie tych 3 godzin, które „stracilibyśmy” na czytanie książki. Niestety takie zjawisko jest coraz częściej obserwowane wśród młodych ludzi, którzy zamiast czytać lektury, wybierają streszczenia. Czytelnictwo to proces społeczny, polegający na tym, aby zaspokajać swoje potrzeby między innymi estetyczne a także intelektualne. A zatem jest to proces niezbędny do życia, zaspokajający naukowe, informacyjne oraz rozrywkowe potrzeby każdego z nas.

Tagi: , , , , ,

Koniec „Jeżycjady”

Dodano w kategorii: Literatura młodzieżowa, Literatura Polska, Małgorzta Musierowicz, dnia on 10 sierpnia 2009

Małgorzata Musierowicz- „Imieniny”

Czas starszej córki Gabrieli- mimo bogactwa zdarzeń książka harmonizuje z charakterem głównej bohaterki Róży.

„Jak by pani zareagowała na wiadomość, że pani sąsiad to homo sapiens?” – tymi słowami rozpoczyna się dwunasty tom serii. Pytanie to padło z ust Laury Pyziak, córki Gabrieli, która wraz ze starszą siostrą Różą organizuje sondę uliczną. A to właśnie Róża wysuwa się na plan główny powieści i to jej perypetiom głównie jest książka poświęcona. Róża, zwana przez rodzinę Pyzą, jest przykładną córką, osobą odpowiedzialną, sumienną i rzetelną. Mimo charakteru który każe jej raczej pozostawać w cieniu niż wychodzić na pierwszym plan, Róża przykuwa uwagę czterech chłopców, którzy będą rywalizować o jej względy. Tą swoistą wojnę wygra Fryderyk- kolega z klasy Róży, prymus. Znów uprzedzenia i mylne pierwsze wrażenia przegrają, ustepując miejsca ciekawości poznania drugiego człowieka. W książce faktycznie miejsce mają imieniny różnych osób, które wypadają obok siebie, w małych odstępach czasowych, co umożliwia wielowątkowość tej powieści. Poznajemy różnych solenizantów, możemy obserwować i podziwiać różnice i barwność charakterów opisanych osób, czytając- oglądać przeróżne ludzkie portrety.

Małgorzata Musierowicz- „Tygrys i Róża”

Wiele buntowniczych decyzji, powrotów do bolesnej przeszłości i poszukiwania zrozumienia przez Laurę, młodszą córkę Gabrysi Borejko.

Trzynasty tom „Jeżycjady” to czas młodszej córki Gabrysi Borejko- Laury. Jest ona zupełnym przeciwieństwem siostry Róży; buntownicza i nieposłuszna, przysparza rodzinie, a zwłaszcza swojej mamie sporo zmartwień. Nie chcąc pogodzić się z brakiem ojca (zostawił Gabrysię,założył nową rodzinę) postanawia go odnaleźć. Drażni ją umowne milczenie i aura tajemniczości wokół osoby jej taty, o które dba głównie Gabriela, bojąc się bolesnych wspomnień i raniących pytań. Pewnego więc dnia Laura, zamiast iść do szkoły wsiada w pociąg do Torunia, wie bowiem że w tym mieście mieszka siostra jej ojca, Alma Pyziak. Przyjęcie bratanicy przez Almę dalekie jest od uprzejmości i Laura, nie dość że chora, musi wracać do domu upokorzona i „z pustymi rękami”- Alma nie zgadza się podać adresu brata, o który ubiegał jej gość. Spodziewając się natrafić na wyrozumiałośc i serdeczność ze strony rodziny ojca, Laura napotyka wrogość i obcość. Doświadczenie to nauczy ją innego spojrzenia na własną rodzinę, na swoich bliskich ,dotąd ranionych i odtrącanych, i każe wypowiedzieć pierwsze szczere ,,przepraszam”.

Małgorzata Musierowicz- „Kalamburka”

Wehikuł czasu- historia Mili Borejko i jej męża Ignacego, która zamiast otwierać „Jeżycjadę” umieszczona została na jej pierwotnie planowanym końcu.

Książka ta jest chyba najbardziej odmienną od pozostałych tomów serii. Musimy cofnąć się w czasie, bowiem po trzynastym tomie „Tygrys i Róża”, opowiadającym o wnuczce Mili Borejko, mamy czytać o seniorce. Dzięki „Kalamburce” zapoznajemy się z ogólnym zarysem historii życia Mili- czytamy o jej narodzinach, dzieciństwie, dorastaniu, młodości, przelotnych miłościach i przyjaźniach, dowiadujemy się kim była jej opiekunka (Mila, urodzona przed wojną, wychowywana była przez Gizelę Kalembę), w końcu- poznajemy historię miłości Ignacego i przyszłej pani Borejko. Książka ta to też barwny opis ponurej i trudnej reczywistości głównie powojennej Polski, opisane w niej zostały chociażby wydarzenia Poznańskiego Czerwca 56.Ciekawa jest też konstrukcja powieści- akcja książki zaczyna się w roku 2000, czytając dalej stopniowo cofamy się w czasie aż do roku 1935, czasu narodzin Mili. Ta specyficzna powieść miała pierwotnie zakończyć cykl, jednak autorka uległa w końcu namowom czytelników i zdecydowała się kontynuuować „Jeżycjadę”.

Tagi: , , , , , ,