"Kto czyta książki, żyje podwójnie" – Umberto Eco

Hardy, James i Conrad

Dodano w kategorii: Pisarze amerykańscy, dnia on 30 kwietnia 2009

Wiek XX i nowy XXI wiek to dość mocne zawirowania w literaturze jak i innych dziedzinach sztuki. Ogólnie obserwuje się bardzo dużo różnych nurtów, które współistnieją równolegle. Postmodernizm, dość charakterystyczny dla naszego świata także doszedł mocno do głosu. Hardy, James i Conrad to nazwiska, które wpisują się w inną bardzo ciekawą tematykę. Chodzi mianowicie o dość mocno elektryzujące teksty, które w bardzo mocnym akcencie nadawałyby się na publikacje książkowa, publikowane są na łamach czasopism. Autorzy współpracując z wieloma czasopismami i mając do dyspozycji dotarcie do ogromnej liczby osób, mogą w takowy sposób popularyzować własne autorstwo. Hardy, James i Conrad to doskonali autorzy pod względem zarówno formy jak i treści. Narracja czy dialogi to w ich wykonaniu bardzo częste nietypowe podejście, które ciekawi i wciąga. Dodatkowo dość mocna zmienność tematyczna i zawirowania w ich dziełach zmusza do poszukiwania ich tekstów. Hardy, James i Conrad to już mocno uznane osoby, a ich teksty nie przestają zadziwiać do dnia dzisiejszego. Tego typu zagadnienia są charakterystyczne także do kilku innych twórców, jednak te trzy nazwiska, a mianowicie Hardy, James i Conrad są najbardziej w tym charakterystyczne. On – zmęczony i przesycony życiem w dużej metropolii, szuka spokoju na wsi; ona z drugiej strony – zafascynowana jest wielkomiejską prze­szłością męża. O twórczości Jamesa. W przeciwieństwie do twórczości Hardy’ego, w dziełach Henry Jamesa (1843-1916) nieczęsto natrafiamy na zachwyty nad pięknem krajobrazu. Dla tego pisarza natura stanowi jedynie tło dla ist­nienia człowieka. Być może po prostu nie związał się emocjonalnie z żadnym miejscem. Z pocho­dzenia Amerykanin, urodzony w zamożnej nowo­jorskiej rodzinie, od najmłodszych lat podróżował, przede wszystkim po Europie. Dopiero w wieku trzydziestu dwóch lat osiadł na stałe w Anglii. Szlachetne pochodzenie otworzyło mu drzwi znakomitych europejskich salonów, gdzie miał oka­zję wejść w środowiska kulturalnej elity starego kontynentu. Nie interesowała Jamesa „męska przy­goda” w dziczy, którą z fascynacją opisywali pisa­rze amerykańscy, od Marka Twaina po Ernesta Hemingwaya. Głównym motywem powieści Ja­mesa były subtelności stosunków międzyludzkich – temat wcześniej wykorzystywany w literaturze głównie przez kobiety. Temat, który wcześniej poruszały tylko kobiety poruszył mężczyzna, co miało duży wpływ na dalszy rozwój literatury. Utwory Jamesa dawały o sobie znać przez długi czas i zostawiły duży ślad w amerykańskiej literaturze. Małżeństwo młodych okazuje się niemożliwe ze względu na pochodzenie narzeczonego. Skandal, który wybuchł wo­kół powieści, oraz walka jaką Hardy zmuszony był stoczyć z przeciwnikami częściowo wyczerpały energię twórczą pisarza. Od tego czasu oddał się wyłącznie poezji.

Tagi: , , , ,

Powieści Hardy’ego

Dodano w kategorii: Pisarze amerykańscy, dnia on 25 kwietnia 2009

Hardy zyskał sławę dzięki powieści Z dala od zgiełku (1874), która została opublikowana w od­cinkach w prestiżowym periodyku Cornhill. Jej akcja ogniskuje się wokół postaci zamożnej damy o imieniu Bathsheba Everdene – właścicielki duże­go majątku ziemskiego. Panna jest obiektem zain­teresowania trzech zalotników, walczących nie tylko o jej względy, lecz również o spory majątek. Z dala od zgiełku nie może być jednak postrze­gana jako romans w stylu Jane Austen, z fabułą sil nie zakorzenioną w typowych środowiskach i dra­maturgią opartą na stosunkach pomiędzy posz­czególnymi postaciami. W powieści Thomasa Hardy’ego główni bohaterowie przedstawieni są jako ofiary działania bezwzględnego losu – niepo­jętej wszechwładnej siły, która poprzez serię tra­gicznych zbiegów okoliczności potrafi doprowa­dzić człowieka do upadku. Tragizm ludzkiej egzystencji to motyw poja­wiający się na kartach powieści Hardy’ego przez następnych dwadzieścia lat, na przykład w dziele Powrót do stron rodzinnych (1878). Główny boha­ter, Clym Yeobright, urodzony w Wessex, po latach spędzonych w Paryżu wraca w rodzinne strony, by rozpocząć nowe życie w Egdon Heath. Dramatur­gia powieści opiera się na przeciwnych postawach życiowych Clyma oraz jego świeżo poślubionej żonyÓw konflikt oraz przekonanie Cly­ma o nieuchronności złego losu doprowadzają wreszcie do tragicznego finału. Od powieści do poezji. W powieściach Hardy’ego, najbardziej szla­chetni bohaterowie to ludzie żyjący blisko natury. Skazani są oni na przegraną w konflikcie z repre­zentantami miejskiej klasy średniej. Konfrontacja jest przeważnie nieuchronna, tak jak tragedie, któ­rymi los dotyka ludzi. Bezduszne społeczeństwo oraz okrutny przypadek doprowadzają do upadku i klęski życiowej bohaterki opublikowanej w roku 1891 powieści zatytułowanej Tess D’Urberville. Historia kobiety czystej. Skandalizujące dzieło początkowo nie mogło doczekać się publikacji z powodu, jak to określono, „elementów obrazoburczych”. Jest to historia wiejskiej dziewczyny, która uwiedziona i bezdusznie porzucona przez młodego arystokratę, morduje w końcu niewier­nego kochanka. Spotykają za to sroga kara – zabójczyni zostaje powieszona. Dając swej powieści podtytuł Historia kobiety czystej, autor stawia Tess w szeregu nieszczęsnych ofiar fatum, uwypukla jej niewinność, a zarazem wskazuje na brutalność zasad rządzących życiem społecznym. Gdy ostatecznie Tess D’Urberville trafiła do rąk czytelników, wywołała spory ferment w pruderyjnym świecie wiktoriańskim. Parę lat później Hardy ponownie wstrząsnął statecznymi obywatelami dziewiętnastowiecznej Anglii. Jego następna powieść, Juda nieznany (1895), to zdecy­dowana krytyka instytucji małżeństwa jako „wstręt­nego kontraktu mającego obu stronom zapewnić korzyści materialne”.

Od powieści do poezji. W powieściach Hardy’ego, najbardziej szla­chetni bohaterowie to ludzie żyjący blisko natury. Skazani są oni na przegraną w konflikcie z repre­zentantami miejskiej klasy średniej. Konfrontacja jest przeważnie nieuchronna, tak jak tragedie, któ­rymi los dotyka ludzi. Bezduszne społeczeństwo oraz okrutny przypadek doprowadzają do upadku i klęski życiowej bohaterki opublikowanej w roku 1891 powieści zatytułowanej Tess D’Urberville. Historia kobiety czystej. Skandalizujące dzieło początkowo nie mogło doczekać się publikacji z powodu, jak to określono, „elementów obrazoburczych”. Jest to historia wiejskiej dziewczyny, która uwiedziona i bezdusznie porzucona przez młodego arystokratę, morduje w końcu niewier­nego kochanka. Spotykają za to sroga kara – zabójczyni zostaje powieszona. Dając swej powieści podtytuł Historia kobiety czystej, autor stawia Tess w szeregu nieszczęsnych ofiar fatum, uwypukla jej niewinność, a zarazem wskazuje na brutalność zasad rządzących życiem społecznym. Gdy ostatecznie Tess D’Urberville trafiła do rąk czytelników, wywołała spory ferment w pruderyjnym świecie wiktoriańskim. Parę lat później Hardy ponownie wstrząsnął statecznymi obywatelami dziewiętnastowiecznej Anglii. Jego następna powieść, Juda nieznany (1895), to zdecy­dowana krytyka instytucji małżeństwa jako „wstręt­nego kontraktu mającego obu stronom zapewnić korzyści materialne”.

Tagi: , , , , ,

Pisarze

Dodano w kategorii: Pisarze amerykańscy, dnia on 22 kwietnia 2009

Druga połowa dziewiętnastego wieku to, za­równo w Europie, jak i w USA, okres dy­namicznego   postępu   cywilizacyjnego. Rozwój przemysłu, możliwość masowej produk­cji towarów konsumpcyjnych, budowa dróg i trak­cji kolejowych oraz powszechny dostęp do dóbr importowanych z całego niemal świata, znacznie podniosły poziom życia wielu ludzi. Zaczęło upo­wszechniać się przekonanie, że wkrótce ludzkość poradzi sobie z ubóstwem i chorobami. Nie wszyscy jednak podzielali ten optymistycz­ny pogląd. Wśród pisarzy znaleźli się również twór­cy eksponujący ciemne strony cywilizacji, która wykształciła się w wyniku rewolucji przemysło­wej, nawołujący do zmiany panujących stosunków społecznych. Byli jednak i tacy, jak Thomas Hardy, Henry James czy Joseph Conrad, którzy zaintere­sowania swe skupili przede wszystkim na czło­wieku jako jednostce – jego bezradności wobec wszechwładnego losu oraz poszukiwaniu sensu samego istnienia. Takie pojmowanie było typowe dla tych pisarzy, w ten sposób postrzegali i opisywali świat. Wywarli duże piętno w pisarskim świecie. Pod koniec dziewiętnastego wieku pojawiła się w Anglii grupa pisarzy, którzy oprócz niesionego przez cywilizację postępu zaczęli dostrzegać dominującą nad człowiekiem wszechwładną siłę przeznaczenia oraz ciemną stronę ludzkiej natury. Jeden z pisarzy amerykańskich – Thomas Hardy (1840-1928), urodzony i wykształcony na prowincji w hrabstwie Upper Bockhampton, całe swe życie spędził na wsi. Nigdy nie stracii wiary, iż bliskość natury pozwala człowiekowi zachować wewnętrzną uczciwość oraz swoistą nie­winność. W swoich powieściach oddaje on atmos­ferę charakterystyczną dla angielskiej wsi, ubar­wiając je rozbudowanymi opisami krajobrazu oraz scenek rodzajowych oddających specyficzne kli­maty wiejskiej rzeczywistości. W swych utworach Hardy stworzył własną, artystyczną, na wpół fik­cyjną wizję hrabstwa Wessex w południowo-zachodniej Anglii. Jedna z pierwszych powieści Hardy’ego, Pod drzewem, pod zielonym (1873), to nostalgiczna apoteoza życia na prowincji – atmosfery, w której wzrastał od wczesnego dzieciństwa. Hardy był przekonany, że bliskość natury wyzwala w czło­wieku siły życiowe, i czym dalej oddala się on od swych pierwotnych korzeni, tym wyraźniej narasta w nim poczucie bezradności wobec świata oraz bezsensu codziennej egzystencji. Destrukcyjny wpływ miasta na psychikę człowieka to temat stale powracający w twórczości Hardy’ego. Motyw ten został wykorzystany w powieści Burmistrz Caster­bridge (1886), która przedstawia destrukcję boha­tera, Michaela Hencharda przez nowoczesny świat, opisany jako sprawnie działająca machina.

Tagi: , , , , , ,

Sylwetka…

Dodano w kategorii: George Orwell, dnia on 21 kwietnia 2009

W lecie 1938 roku Orwell zdecydował się wstąpić do brytyjskiej Niezależnej Partii Pracy. Przez lata bronił się przed jednoznacznym opowiedzeniem się po stronie którejś z opcji politycznych i starał się walczyć z „kapitalistycznym imperializmem”, pisząc książki. Jak sam jednak stwierdził, nadeszły czasy, z których słowo miało mniejsze znaczenie.. Kariera partyjna Orwella nie trwała długo, jako że dość szybko poróżnił się z towarzyszami, którzy zajęli neutralne stanowisko wobec aneksji Czechosłowacji przez Niemcy i ich ataku na Polskę. Pomimo to pisarz nigdy nie wy­rzekł się swych lewicowych poglądów. Gdy wybuchła druga wojna światowa, Orwell usiłował zaciągnąć się do wojska, jednak został uznany za niezdolnego do służby z powodu po­dejrzenia o gruźlicę. W czasie wojny służył więc w formacjach na terenie kraju oraz pracował w sek­cji indyjskiej radia BBC. Stosunkowo szybko porzucił pracę w radiu, zaoferowano mu bowiem stanowisko szefa działu literackiego w lewicowym tygodniku, Tribune. W 1943 roku Orwell rozpo­czął pracę nad książką, która miała okazać się prze­łomową w jego karierze pisarskiej – zatytułowana była Folwark zwierzęcy. W tym samym roku zmar­ła matka pisarza, co obudziło w nim silną potrze­bę posiadania dziecka. Niestety wszystko wska­zywało na to, że jest bezpłodny, więc wraz z Eileen zdecydowali się na adopcję. Swemu przybranemu synkowi nadali imię Richard. Obecność dziecka wniosła wiele świeżości w związek. Niestety, nie­spełna rok później Eileen zmarła w wyniku nie­udanej operacji. Sylwetka wybitnego pisarza i publicysty jest znana niewielu ludziom, jednak kilka jego dzieł poruszających ważne tematy dość mocno wbiły się w ogólną świadomość światową. George Orwell czyli Eric Arthur Blair to angielski myśliciel, a dopiero pisarz. Taki wniosek bardzo łatwo można wysunąć zarówno czytając jego dzieła jak i wgłębiając się nawet powierzchownie w sens jego książek czy tekstów. Sam określał swoje poglądy polityczne jako demokratyczny socjalizm, co politolodzy zaliczyliby do tak zwanej socjalistycznej lewicy. Oczywiście George Orwell nie pisał tylko politycznie, ale przede wszystkim zauważane mankamenty świata. Najbardziej wałkowanym tematem branym na warsztat były oczywiście systemy totalitarne, a szczególnie komunizm i nazizm. Jednakże ogólne podejście jakie uznawał George Orwell to piętnowanie zniewolenia człowieka przez ogólne systemy, stąd także krytyka wymierzona w kapitalizm. II Wojna Światowa bezpowrotnie zmienia nastawienie pisarza i w tym momencie mamy do czynienia z faktem iż George Orwell emanuje nieufnością do wszystkich istniejących systemów politycznych, jako wyznacznika nowego wymiaru zniewolenia społecznego. Było to dzieło autorstwa Bernarda Shawa zatytułowane Misalliance, The Dark Lady of the Sonnets, and Fanny ‚s First Play, With a Treatise on Parents and Children (poi. Mezalians, Czarna Dama z so­netu, pierwsza sztuka Fanny, z rozważaniami na temat dzieci i rodziców), w którym autor ostro ata­kuje szkołę, porównując ją do więzienia. Należy przypuszczać, że Orwell, pomimo iż generalnie za­akceptował gimnazjum w Eton, ciągle traktował szkołę jako represyjną instytucję ograniczającą jego wolność i niezależność.

Tagi: , , , , , ,

Życie pisarza

Dodano w kategorii: George Orwell, dnia on 11 kwietnia 2009

Orwell zajął się poważnie pisarstwem mieszka­jąc w Londynie, gdzie znalazł sobie tanie miesz­kanko i spędzał całe dnie w towarzystwie bieda­ków z East Endu, ubogiej, proletariackiej dzielnicy. Aby wtopić się w tłum, zakładał stare zniszczone  ubrania. Pragnął osobiście przekonać się w jakich warunkach żyją i czy rzeczywiście zasługują na miano ludzi „upadłych”. Swe doświadczenia zawarł po latach w książce, którą często uważa się za pierwsze poważne dzie­ło w twórczości pisarza – Na dnie w Paryżu i Lon­dynie. Wyprawy do biednych dzielnic Londynu pisarz traktował jako coś więcej niż tylko zbiera­nie materiałów do książki. Niespotykana wrażli­wość społeczna nie pozwoliła mu na zimną obser­wację. Orwell chciał osobiście zakosztować cierpienia ludzi nieprzystosowanych doświadcza­jąc zniewag w pełnym uprzedzeń społeczeństwie. Poniżenia, których doznawał pomogły mu również pozbyć się poczucia winy, które dręczyło go od czasów, gdy pracował „w służbie imperializmu”. Po dość krótkim pobycie w Londynie młody twórca doszedł do wniosku, że najwłaściwszym miejscem dla artysty jest Paryż. Tam wiódł podob­ne życie, jak w stolicy Anglii – wynajął mały pokój w tanim hotelu w Łacińskiej Dzielnicy i spędzał czas na wędrówkach po mieście. Jesienią roku 1928, po raz pierwszy zaistniał jako zawodowy literat publikując swój artykuł w dzienniku Le Monde. Już w grudniu jego tekst pojawił się także w prasie brytyjskiej, a rok później pisarz powrócił do Londynu.  W roku 1934, po kilku silnych atakach zapalenia  płuc, Orwell zrezygnował z pracy nauczyciela i rok  później zatrudnił się na pół etatu jako sprzedawca  w księgarni w Hampstead. Zawsze interesowała go polityka, jednak dopiero w roku 1936 zaangażował się w nią poważnie, a co za tym idzie, jego hpisarstwo również zmieniło swój charakter. Orwell bardziej wnikliwie zajął się analizowaniem poli­tyki społecznej i politycznej. Pisarz zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie niosą ze sobą rządy faszystowskie w Niemczech, Włoszech i in­nych krajach europejskich. Choć niechętnie iden­tyfikował się z jakąkolwiek ideologią, twierdził, że jedyne co może się sprzeciwić faszyzmowi to socjalizm. W roku 1936 Gollancz, który opublikował już kolejne dwie powieści Orwella – Córka proboszcza oraz Wiwat aspidistra – zamówił książkę składa­jącą się z artykułów na temat bezrobocia i wa­runków życia, szczególnie w północnym, silnie uprzemysłowionym, lecz jednocześnie spauperyzowanym rejonie Anglii. Pobyt na północy zaowo­cował w dwojaki sposób. Być może pod­jął właściwą decyzję, gdyż po opublikowaniu eseju grupa absolwentów szkoły publicznie podjęła się obrony Wilkesa przed zarzutami ze strony agresora. Jeszcze za życia Orwell nie krył swej niechęci do szkoły w East­bourne, jej dyrektora i jego żony.

Tagi: , , , ,

Losy pisarza

Dodano w kategorii: George Orwell, dnia on 5 kwietnia 2009

W roku 1916 Orwell otrzymał stypendium do Wellington College w Berkshire, w południowo-wschodnim regionie Anglii. Nie było to wyma­rzone gimnazjum dla przyszłego pisarza, starał się on bowiem o królewskie stypendium do prestiżo­wej szkoły w Eton. Jednak zaledwie dwa miesią­ce po rozpoczęciu nauki niespodziewanie nadeszła wiadomość, że chłopiec został przyjęty do Eton, gdzie przeniósł się już w następnym semestrze, na wiosnę 1917 roku. Nowa szkoła odpowiadała jego oczekiwaniom. Przede wszystkim uwolnił się od surowej dyscypli­ny, jaka obowiązywała w Eastbourne i docinków ze strony kolegów. Nie ciążyło już na nim piętno nielubianego pupila kadry pedagogicznej, odwa­żył się więc nawiązać kontakty z rówieśnikami, co nigdy nie przychodziło mu łatwo. W Eton po raz pierwszy zetknął się z popularnymi wówczas nur­tami ideologii socjalistycznej i liberalnej, które w znacznym stopniu ukształtowały poglądy przy­szłego pisarza. Trudno uwierzyć, że młody Orwell niczym nie wyróżniał się spośród reszty uczniów Eton. W roku 1920 w grupie 140 wychowanków gimnazjum uplasował się dopiero na sto siedemnastym miej­scu. Pozostawił jednak po sobie ślad w szkolnej bibliotece. W roku 1972 jeden z uczniów Eton wy­szukał wśród zapomnianych tomów książkę, którą chłopiec sprezentował szkole w roku 1920.

Z powodu słabego świadectwa przyszły pisarz nie zdołał uzyskać stypendium na uniwersytecie. Oj­ciec zdecydowanie odmówił dalszego finansowania nauki syna twierdząc, że chłopak powinien pójść w jego ślady i zatrudnić się w administracji pań­stwowej, by w ten sposób służyć krajowi. Posłusz­ny woli ojca, młodzieniec złożył podanie o pracę w indyjskiej policji i został przydzielony do jed­nostki stacjonującej w Birmie. Pomimo że przestępczość w tym sąsiadującym z Indiami kraju była wysoka, instytucja w której służył Orwell, zajmowała się głównie zadaniami natury administracyjnej. Niepokoje w Birmie zwią­zane były przede wszystkim z niezadowoleniem z rządów Wielkiej Brytanii, które pisarz nie tylko rozumiał, lecz także całym sercem popierał. Nie mógł pogodzić się z faktem, że reprezentuje kolo­nialną potęgę, która siłą narzuca swe rządy miesz­kańcom Birmy. od dzieciństwa. Bezpośrednią przyczyną rezygna­cji z pracy w służbie państwowej była zatem zarów­no potrzeba tworzenia, jak i głębokie przekonanie o niewłaściwym traktowaniu mieszkańców ogrom­nego imperium przez władze. Wstydził się wyma­zać z pamięci wszystko to, co przypominało mu czasy pracy w służbie tak niesprawiedliwej wła­dzy. Doświadczenia zdobyte w Azji posłużyły mu jako temat w twórczości literackiej, doświadczeniu i późniejszym zyciu.

Tagi: , , , ,

George Orwell

Dodano w kategorii: George Orwell, dnia on 1 kwietnia 2009

Historia pisarza. Pisarz zawdzięcza sławę przede wszystkim dwóm powieściom – Folwark zwierzęcy oraz 1984. Oba dzieła należą do gatunku satyry politycznej. Ich fabuła oparta jest na wyda­rzeniach z życia pisarza, jego doświadczeniach w kontaktach z machiną biurokratyczną oraz wnik­liwej obserwacji sytuacji politycznej na świecie. Można je także analizować jako tak zwane antyutopie. Autor analizuje w nich procesy społeczno-polityczne zachodzące w świecie realnym, które jego zdaniem mogą doprowadzić do pojawienia się zjawisk opisanych w powieściach. Jeśli teraz nie zareagujemy na te negatywne zjawiska, zdaje się ostrzegać Orwell, nasz świat będzie wyglądał tak, jak opisany w moich książkach. Pomimo ewidentnych sukcesów, jakie przynio­sła mu publikacja obu książek, Orwell niemal bez przerwy zmagał się z kompleksem niższości. Pisarz przy wielu okazjach deklarował niezadowolenie z własnych osiągnięć. George Orwell to pseudonim artystyczny Erica Arthura Blaire’a. Pisarz urodził się w roku 1903 w Indiach, gdzie jego ojciec był urzędnikiem. Matka Erica – Mabel Limousin (zwana Idą) – miała w sobie krew angielską i francuską. Rok po urodzeniu syna Ida wyjechała do Anglii, pozostawiając g męża w Indiach. W ciągu tego okresu chłopiec spotkał się z ojcem zaledwie jeden raz. Osiągnął sukces dzięki wyostrzonemu zmysłowi obserwacji zjawisk społecznych i wielkiej wrażliwości.

Problemy. Ida Blair dokładała wszelkich starań, by zapewnić synowi dobre wykształcenie. Gdy miał osiem lat, został więc wysłany do prywatnej szkoły z internatem w Eastbourne na południowym wybrzeżu Anglii. Pisarz wspominał pięć spędzonych tam lat jak najgorzej. Nie potrafił zaakceptować dyrekto­ra szkoły, pana Wilkesa – człowieka zachłannego, o skłonnościach sadystycznych, znajdującego się pod wpływem dominującej żony. Wprawdzie pań­stwo Wilkes, rozpoznawszy niezwykłe zdolności chłopca, obdarzyli go specjalnymi względami i ob­niżyli czesne, jednak w zamian za to oczekiwali, że zdolny uczeń swymi osiągnięciami podniesie prestiż szkoły. Niesmakiem napawał go też nacisk kładziony na elitarny charakter szkoły, której uczniowie chlubili się na każdym kroku wysoką pozycją społeczną zajmowaną przez swoich rodziców. Nie potrafił się dostosować do systemu konkurencji i rywalizacji między uczniami. Eric po raz pierw­szy odczuł na własnej skórze nierówność społecz­ną, obudziło się w nim poczucie niższości. Po latach Orwell opisał czas spędzony w szko­le w eseju zatytułowanym Such, Such Werę the Joys (poi. To były chwile), który opublikowano w czasopiśmie Horizon dopiero po śmierci pisa­rza. Wcześniej autor nie odważył się wydrukować artykułu, gdyż uważał go za zbyt odważny i oba­wiał się posądzenia o zniesławienie.

Tagi: , , , , , , , ,